Yalnızca geçmişe bağlı, anılara sığınarak yaşanmaması gerektiğine inanırım. Önemli olan geçmişi unutmayıp, gerekli dersleri çıkararak, geleceğe umutla bakmaktır.

Ancak zaman zaman eski Bandırma özleminin de içimizde olduğu bir gerçek.

Özleyenler için işte eski Bandırma’ya ait bir nostalji yolculuğu.

Bu yazıyı, sosyal medyadan aldım. Yazan Selçuk Özgüleryüz, kendisini “hem diş hekimi hem de masal anlatıcısı” olarak tanıtmış. Yazının altına da tarih olarak 09.03.2016’yı not düşmüş.

Bakalım beğenecek misiniz?

“Nevi şahsına münhasır bisikletçi Özcan Kaçmaz,

Annesi ile birlikte işletirdi dükkânı

Bandırma’da hoş bir seda bıraktılar

Nur içinde yatsınlar

Bandırma’da

İstiklal Caddesi’ni takip edersen,

Hastaneye doğru,

Hatırlar mısınız bilmem gazoz fabrikasını,

Koca çınar ağaçlarının altında yürürdünüz,

Sokağın diğer ucu görülmezdi yeşilden,

Sadece sokak değil, caddeler de öyleydi

İnönü Caddesi’nin alt ucu,

Şimdiki adıyla,

Adnan Menderes Bulvarı’ndan bakınca,

Hacı Yusuf Camisi’ni göremezdiniz

Koca koca çınarlar, saplı sollu örterdi,

Arkasına sakladıklarını

Şimdi beton yığınları duvar ördü,

Labirent şehirlerde mahkûm olduk

Gazoz fabrikası dedim de,

O kadar da büyük değildi hani

Bir süre perdeci, sonraları eczane,

Olacak kadar bir yer işte

Kocaman çınar ağaçlarının dibinde

Ne zaman geçsem oradan,

Hâlâ aynı ses kulaklarımda

Şıngır şıngır şişelerin sesine,

Fısss, tappp, kapaklama sesi eşlik ediyor

Eski stadın oraya gittiğimde,

Demirciler gözüme çarpardı, kaynaklardan herhalde

Asıl ilgimi çeken bisikletçiler olurdu

İşim düşerdi diye mi bilmem,

Bisikletçi Özcan, biraz daha ileride Sıtkı Şule,

Lastik patlar, fren teli kopar,

Soluğu orada alırsın

Karton kutuların içinde, tek tek naylonlanmış,

Türk bayrakları ya da Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş bayrakları

Ön tekerin iki yanına bayrak çubuğu monte edilir,

Birine Türk bayrağı, diğerine takımının bayrağı

Hızlı sürmeye çalışırdık bayraklarımız sallansın diye

Tanju Okan, Ajda Pekkan, Ayla Algan,

Özdemir Erdoğan, Cem Karaca, Barış Manço,

Gökben, Cici Kızlar vs. deyince,

Leyla Plak Evi ya da Sarıgül Plak Evi,

Aklımıza gelir de, liste verirdik,

60’lık veya 90’lık kasetlere çekilirdi,

Long playlerden mikserli

Sahile indiğinde çay bahçelerinin oraya,

Deniz kenarına, belki de sandal sefasına,

Acıkırsan Tostçu Filit Mehmet, seyyarda,

Tostçu Hasan Titiz, kulübede

Altıgen bir kulübe, kaldırımın üstünde,

Karşılıklı bir yüzünde küçük bir pencere,

Diğer yüzünde kapısı olan(denize doğru),

İçi bol raflı, sadece bir kişiyi alabilen,

Raflarda sigara, sakız, şarap, rakı, likör,

Cep konyak dolu, alabildiği kadar,

Dışında kasalar, şişe ayran, limonata, gazoz

Çatısı galvenizden kaplı, sivrimsi

Bu kulübeyi amcam yapmış

Metin Özgüleryüz

Marangozluk yapmış bir dönem

O zamanlarda meslek öğrensin diye,

Karın tokluğuna, tam disiplin,

Zanaatkârın yanına verilirdi,

Gençliğe adım atacak çocuklar

Ustası Remzi Özgöknur

Yüksek Gazino’yu bizimkiler işletirken,

Ellili yıllarda, altmışlara yaklaşırken,

Ama ellileri terk etmeden,

Amcam kulübeyi yapmış, altı parçadan

İçeriden, menteşeler ile birleştirmiş

Bir yıl kadar işletip, Hasan Titiz’e vermiş,

Almanya’ya gitmeden önce

Meşhur tostçumuz senelerce çalışmış burada

Sonraları Ölüm Pasajı ismini alan yerde,

Dükkân satın alınca, Tostçu Mehmet Amca’ya

Bırakmış yerini

O da marka oldu Bandırma’da

Tostçu Mehmet Amca

Neden Ölüm Pasajı?

“L” şeklinde bir pasaj,

Bir taraftan düzayak,

Girilir de, basamaklı girişte

Sol köşe Hasan Titiz,

Sağ köşe önceleri Uğrak Pastanesi,

Sonraları Marko Paşa Birahanesi,

İçerisi, tamamı küçük meyhaneler,

Ayaküstü tek tek

Gelenler alkolikler, sabah gün ışıdı mı,

Müşterileri gelir ayaküstü,

İki erik, biraz tuzlu fıstık, yarım salatalık,

Belki beyaz leblebi,

Mezesiz sayılabilecek rakı-votka atılır,

Kısa yudumlar ile aceleci,

Gelemeyenler ispirto ile yetinmiştir,

Veresiye defteri de vardır, hiç kapanmayan,

Gece geç saatlere kadar siluetler

Kısadır hayatlar oraya başladın mı,

Her gün bir selâ verilir, Haydar Çavuş’tan

Sorarsın, Ölüm Pasajı’ndan derler ki,

Anlarsın, son paragrafı bitmiş,

Musalla taşında dinler, iyi bildikleri,

Alır helalliğini…

Neyse, biz basamaklı girişin,

Sol köşesine dönelim de…

İzlemişliğim bayaca var Hasan Titiz’i

İki, üç de masası vardı içeride,

İki pencereden servis yapar,

Birisi pasaja bakar, diğer yola

Tavandan aşağı sarkardı sucuklar

En çok da tostun sucuğunu nasıl keserdi,

Aynı incelikte, aynı ayar

Tost makinesinin arasında bir maşası vardı,

Fazla ezilmesin diye

İnce domates de koyardı istersen

Şimdi o zamanın tostları, ayranı, limonu yok

Şimdi o zamanın dostları, samimiyeti yok

Bir zamanmış, bir küçük dilim pastadan

Tüketildi, tadı damağımda kalan…”