Son günlerde özellikle Kâbe’den paylaşılan görüntülerle birlikte bir ilahi cümlesi sıkça duyuluyor:
“Göster cemalini görelim Allah.”

Bu ifade, ilk bakışta yoğun bir sevgi ve özlem cümlesi olarak okunabilir. Ancak meseleye metin merkezli yaklaşıldığında bazı sorular da beraberinde geliyor.

Kur'an-ı Kerim En’am Suresi 103. ayette “Gözler O’nu idrak edemez” hükmü yer alıyor. Bu ayet, Allah’ın zatının duyularla kavranamayacağını açık biçimde ifade ediyor. Yine A’raf Suresi 143. ayette Hz. Musa’nın Rabbini görmek istemesi ve bunun mümkün olmadığının bildirilmesi dikkat çekici bir anlatım sunuyor. Dağa tecelli ve dağın yerle bir oluşu, insanın sınırlılığına dair güçlü bir sembol olarak karşımıza çıkıyor.

Bu çerçevede bakıldığında, “görmek” fiilinin zahiri anlamıyla kullanımı teolojik açıdan tartışmaya açık görünüyor. Elbette tasavvufi gelenekte “cemal” kavramı çoğu zaman mecazi bir içerik taşır; ilahi rahmetin, lütfun ya da tecellinin kalpte hissedilmesi anlamında kullanılır. Ancak kitlesel söylemlerde bu incelik her zaman korunmayabilir.

Burada mesele niyet değil, dilin sınırlarıdır. İnanç dilinde kullanılan her kelime, sıradan bir şiir mısrası gibi değerlendirilemez. Çünkü bu dil, bir inanç sisteminin Tanrı tasavvurunu şekillendirir ve taşır.

Metin açıkken, popüler söylemin farklı bir çağrışım üretmesi doğal olarak soru işaretleri doğuruyor. Duygusal yoğunluk ile teolojik tutarlılık her zaman aynı çizgide ilerlemeyebilir. Oysa güçlü bir inanç geleneği, tam da bu tutarlılıkla ayakta kalır.

Belki de asıl mesele şudur:
Dini ifadeleri coşkunun diliyle mi kurmalıyız, yoksa metnin sınırlarına sadık kalarak mı?

Bu soru, bir tartışma başlatmak için değil; düşünmek için sorulmalı. Çünkü inanç, sadece hissedilen değil; aynı zamanda üzerinde tefekkür edilen bir alandır.